رسیدن ارزش ریال ایران 0.000001 در برابر یک دلار آمریکا /آیندهای که قربانی بیتوجهی شد
وقتی ارزش یک میلیون ریال ایران به 1 دلار میرسد: مرثیهای برای آیندهای که قربانی بیتوجهی شد
رسیدن ارزش ریال ایران 0.000001 در برابر یک دلار آمریکا، نه تنها یک عدد در تابلوی صرافیها، بلکه زنگ خطری است برای یک ملت، برای یک تاریخ و برای یک آینده. این رقم، حکایت تلخ بیتوجهیهای مکرر، سوءمدیریتهای مزمن و اولویتبندیهای غلط است که آرامآرام، قدرت خرید مردم، سرمایههای ملی و امید به فردای بهتر را به خاکستر تبدیل کرده است. نوشتن درباره این موضوع، آسان نیست. قلب هر ایرانی دلسوزی با دیدن این وضعیت، مملو از غم و خشم میشود. لحن این نوشته، اگرچه صمیمی است، اما سرشار از ناراحتی و نگرانی عمیق برای فردای فرزندان این سرزمین است.
بیایید کمی عمیقتر به ریشههای این فاجعه بپردازیم:
عاقبت اولویت نبودن رفاه: رفاه، تنها داشتن خودروی لوکس یا خانه مجلل نیست. رفاه، داشتن امنیت اقتصادی، دسترسی به خدمات بهداشتی با کیفیت، امکان تحصیل مناسب برای فرزندان و آرامش خاطر از آینده است. وقتی رفاه به حاشیه رانده شود و به جای آن، شعارهای توخالی جایگزین شود، نتیجهاش همین میشود: فقر گسترده، ناامیدی و مهاجرت نخبگان. وقتی مردم نتوانند نیازهای اولیه خود را تامین کنند، چگونه میتوان از آنها انتظار داشت که به توسعه و پیشرفت کشور کمک کنند؟
عاقبت اولویت نبودن اقتصاد: اقتصاد، ستون فقرات هر کشوری است. وقتی اقتصاد به سیاست گره زده شود و تصمیمات اقتصادی بر اساس ملاحظات سیاسی اتخاذ شوند، نتیجهاش چیزی جز ورشکستگی و فلاکت نخواهد بود. سرمایهگذاریهای ناکارآمد، فساد سیستماتیک، و عدم حمایت از تولید داخلی، اقتصاد را به زمین میزند و زمینه را برای سقوط ارزش پول ملی فراهم میکند.
عاقبت اولویت نبودن منابع: ایران، کشوری غنی از منابع طبیعی است. اما این منابع، به جای اینکه به نفع مردم و توسعه کشور استفاده شوند، به هدر میروند یا در مسیرهای نادرست صرف میشوند. غفلت از سرمایهگذاری در زیرساختهای پایدار، سوءاستفاده از منابع آبی، و آلودگی محیط زیست، آیندهای تاریک را برای نسلهای آینده رقم میزند.
عاقبت پشت کردن به علم و خرد انسان: علم و خرد، چراغ راه توسعه و پیشرفت هستند. وقتی به جای تکیه بر دانش و تجربه، به شعارهای عوامفریبانه و تصمیمات غیرکارشناسانه روی بیاوریم، نتیجهاش چیزی جز عقبماندگی نخواهد بود. فرار مغزها، تعطیلی دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی، و بیتوجهی به پژوهش و نوآوری، کشور را از قافله علم و فناوری عقب میاندازد و زمینه را برای وابستگی بیشتر به خارج فراهم میکند.
عاقبت تحریم و پودر شدن قدرت خرید مردم: تحریمها، تیغ دولبهای هستند که بیش از همه، مردم عادی را تحت فشار قرار میدهند. وقتی درآمدهای ارزی کشور کاهش پیدا کند و واردات کالاها محدود شود، قیمتها سر به فلک میکشند و قدرت خرید مردم روز به روز کمتر میشود. قشر آسیبپذیر جامعه، بیشترین ضربه را از تحریمها میخورند و شکاف طبقاتی بیشتر میشود. متاسفانه، مدیریت ضعیف و عدم استفاده از فرصتهای دیپلماتیک برای رفع تحریمها، این وضعیت را تشدید کرده است.
جدید ترین اخبار
