وصیت‌نامه شهید حسین لشگری

شهید حسین لشگری، خلبان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، به عنوان “سیدالاسرای ایران” شناخته می‌شود. او پس از ۱۸ سال اسارت در زندان‌های رژیم بعث عراق، به میهن بازگشت و در نهایت در سال ۱۳۸۸ به شهادت رسید.

علت مرگ شهید حسین لشگری به عوارض ناشی از دوران طولانی اسارت و شکنجه‌های جسمی و روحی بازمی‌گردد. او در ۱۹ مرداد ۱۳۸۸، پس از صرف شام در منزل خود، دچار مشکلات جسمی شد و به شهادت رسید.

بیوگرافی شهید حسین لشگری

حسین لشگری در ۲۰ اسفند ۱۳۳۱ در شهر ضیاءآباد از توابع شهرستان تاکستان در استان قزوین متولد شد. پس از دریافت دیپلم، در سال ۱۳۵۰ به خدمت سربازی در لشکر ۷۷ خراسان ارتش پیوست. در سال ۱۳۵۱ وارد نیروی هوایی شد و در تیرماه ۱۳۵۶ با درجه ستوان دومی از دانشگاه خلبانی فارغ‌التحصیل گردید. او دوره‌های شکاری را در یگان‌های نیروی هوایی دزفول، مشهد و تبریز تکمیل کرد.

شهادت حسین لشگری

با آغاز جنگ تحمیلی ایران و عراق، حسین لشگری به عنوان خلبان جنگنده، در ۱۲ مأموریت هوایی شرکت کرد. در یکی از این مأموریت‌ها، هواپیمای او مورد اصابت موشک دشمن قرار گرفت و در خاک عراق سقوط کرد. او به اسارت نیروهای بعثی درآمد و ۱۸ سال را در زندان‌های عراق سپری کرد. پس از بازگشت به میهن در سال ۱۳۷۷، به دلیل عوارض ناشی از اسارت، در ۱۹ مرداد ۱۳۸۸ به شهادت رسید.

وصیت‌نامه شهید حسین لشگری

متأسفانه اطلاعات دقیقی از متن وصیت‌نامه شهید حسین لشگری در دسترس نیست. با این حال، زندگی و شهادت او نشان‌دهنده ایمان، پایداری و عشق به میهن است. او با تحمل سختی‌های فراوان در دوران اسارت، الگویی از مقاومت و ایثار برای نسل‌های آینده به جا گذاشت.

یاد و خاطره شهید حسین لشگری، این قهرمان ملی، همواره در دل‌های مردم ایران زنده خواهد ماند.